Het was een grijze dag. Ik reed in mijn rode koeriersauto over de snelweg. Het was behaaglijk warm in de auto met golden oldies op de radio. De regen sloeg kletterend op de voorruit en de ruitenwissers moesten hard werken om mij het zicht te geven wat ik nodig had om veilig te kunnen rijden. Ik had altijd al bijbaantjes gehad maar dit was wel het beste tot nu toe. Ik voelde me behaaglijk thuis in mijn auto, vaak had ik te doen met de mensen waar ik mijn pakketjes afleverde. Een oogopslag was voor mij voldoende om te weten of iemand sx92morgens met plezier naar zijn werk ging. Een glimlach of vriendelijke woorden konden gemaakt zijn, maar iemands ogen logen nooit. Die waren dromerig omdat degene die het pakje aannam eigenlijk met zijn geest ergens anders was of die straalden van levenslust. Als het laatste het geval was dan was ik altijd gexefnteresseerd in de persoon en bleef het, als mijn schema het toeliet, niet bij een paar standaardwoorden. Ik kon goed luisteren en er waren al wat mensen waar ik met plezier naartoe reed omdat er weer een onderdeel, document of medicijn moest worden afgeleverd. Het plezier was wederzijds, tenminste dat dacht ik.
Snel rende ik naar binnen, nog grotendeels droog omdat hij een parkeerplaats had gevonden niet al te ver van mijn flat. Die avond verliep verder gewoon, ik kookte macaroni en dronk mijn biertje, keek wat tv en ging slapen. De droom kwam terug, alleen deze keer was het nog realistischer, nog meer alsof het geen droom was. Ik had er al over gedacht dat er misschien iets mis was met me, dat er ergens in mijn brein een stofje teveel werd aangemaakt dat de angst, de intense beklemmende angst kon verklaren. De droom begon als altijd, ik liep in het donker langs een snelweg. Ik had mijn verleden achter me gelaten, er was iets waardoor ik voor altijd mijn oude leven had verlaten. Totdat iets me verlamde en ik alleen nog maar kon liggen. De verlamming werd erger, ik voelde de kou uit het natte gras in mijn lijf trekken. Hoewel ik gevallen moest zijn kon ik me dat niet herinneren. Er was niets behalve de kou in mijn lichaam en angst, alles omvattende angst want ik weet dat ik verder moet maar alleen mijn geest werkt nog, mijn lichaam werkt niet meer. Dan is er het felle licht, eerst alleen aan de horizon, later is alles licht, zo fel dat het zelfs de binnenkant van mijn schedel lijkt te laten stralen. Hier werd ik wakker. Nadenkend over wat de betekenis kon zijn, ik had de mogelijkheid dat ik sx92nachts ontvoerd werd door ruimtewezens die bizarre experimenten op mij uitvoerden al lang laten varen, moet ik weer in slaap gevallen zijn.
De volgende dag was een studiedag voor mij. Ik was een werkstudent omdat mijn ouders het niet breed hadden en ik niet het geluk had gehad de staatsloterij te winnen. Na een kop koffie en een broodje ging ik bij het raam zitten met mijn studieboek over de gouden eeuw. Ik had het maar getroffen met mijn studie Geschiedenis, ik hield van lezen en ik had een goed geheugen. Geen idee wat ik er later mee ging doen, maar daar maakte ik me nooit zorgen over. Werk vinden had ik nooit moeilijk gevonden en ik gaf niet om een prestigieuze carrixe8re. Soms dacht ik wel eens dat ik te laat geboren was want ik voelde mij veel meer thuis tussen oude stoffige boeken dan achter een computerscherm. De dag ging snel voorbij en ik was geboeid door mijn boek. Sx92middags had ik nog twee uurtjes college en de hele dag dacht ik niet meer na over de droom die mij leek te achtervolgen. Sx92avonds probeerde ik de diepere betekenis te achterhalen maar dat lukte niet echt. Ik leek ergens bang voor te zijn maar ik kon niet bedenken wat. Misschien ging het van zelf weer weg. Die gedachte stelde me tevreden.
Maar de droom ging niet weg, de droom veranderde. Het felle licht was niet het einde van de droom. In het felle licht, of eigenlijk achter het felle licht was een gedaante die mij wat probeerde te zeggen. Maar ik kon niet horen wat en het licht was te fel om de gedaante goed te kunnen zien. Het was een beetje alsof iemand in de nacht naar je toe kwam lopen met een felle lamp in zijn hand. Het licht was te fel en mijn ogen konden er niet aan wennen.
Eigenlijk was ik iemand met veel vrije tijd. Dat mag gek klinken voor een werkstudent maar ik vond studeren ontspannend en het werk wat ik deed ook. Ik hield van lezen en ik had weinig college uren. Misschien was mijn brein de eentonigheid zat en had het uit pure verveling deze droom gecrexeberd. Om mij iets te geven om overdag over na te denken als ik in mijn auto door het land reed of als ik mijn studieboeken las.
Misschien zou ik die middag mijn brein wat afleiding geven. Ik ging namelijk een vriend van mij, Bas, helpen verhuizen. Hij ruilde de ene studentenkamer in voor een andere, net iets aantrekkelijker studentenkamer. Ik reed met mijn rode koeriersauto volgeladen met Bas zijn spullen en Bas zelf naar de nieuwe kamer. Gelukkig had Bas zelf ook al een deel van de spullen verhuisd, hierdoor hoefde ik maar een keer te rijden. De kamer was licht en met veel hout. Het uitzicht was mooi en de vloer niet al te slecht. De verhuizing verliep snel omdat Bas niet zo veel spullen had.
Die nacht kwam de droom weer, maar het was deze keer minder angstig. De gedaante sprak tegen me en leek me gerust te willen stellen. Soms leek het of er meerdere gedaantes waren en er werd een taal gesproken die ik niet verstond. Het was een levendige droom en er kwamen ook namen door, waarvan ik er twee heb onthouden, Rafael en Nathanixebl. Ergens voelde de droom meer alsof het een herinnering was. Misschien was het dat ook, een stukje kennis dat ik buiten mijn bewustzijn had gedrongen maar waarvan ik diep van binnen altijd had geweten dat het er was. Toen ik wakker werd voelde ik me niet alsof ik een nachtmerrie had gehad. Het voelde meer alsof ik enorm was gerustgesteld en ik voelde ook iets van berusting. Er was een soort erkenning van een nieuwe realiteit, een nieuwe werkelijkheid. Maar ik vroeg me ook af wat die nieuwe werkelijkheid voor me zou betekenen. Toch voelde ik voldoende gerustgesteld om niet bang meer te zijn.
Het wegnemen van de angst was een ervaring op zich voor mij. Wonderlijk genoeg voelde ik nu pas echt hoe gelukkig een mens kan zijn als hij vrij is van angst en hoeveel capaciteit er dan vrijkomt. Onbelemmerd en vrij kunnen denken en voelen, dit was een ervaring die mij soms zo licht als een veertje deed voelen en ik heb vanaf toen ervaren welke energie er is in de natuur en in mensen zelf. Deze energie is soms zichtbaar voor mijn ogen en nog veel vaker voelbaar in en om mijn lichaam.
Ik heb uitgezocht wie Raphael en Nathanixebl zijn. Deze namen zijn te vinden op het internet en in boeken. Raphael is een boodschapper van universele kracht die een blijde boodschap heeft te vertellen. Het is de bedoeling dat gezondheid en geluk voor iedereen zijn weggelegd. Maar bedenk hierbij wel dat gezondheid en geluk niet vanzelfsprekend zijn. Je moet ze wel nastreven en vrijwel alle mensen kunnen dit succesvol doen. Als je bewust dingen doet om je gezondheid en geluk te verbeteren zal dit een merkbaar effect hebben en mogelijk zul je ervaren dat de gang der dingen zich ten gunste van je keren.
Nathanixebl kan je helpen een directe verbinding te vinden met het universum, met energie die door ziekte en verdriet heen brandt. Dit is eigenlijk een geliefd thema in films, als je er voor openstaat zul je het om je heen herkennen. In het oosten staat voor deze ervaring de term x93grote oostelijke zonx94. Dit verklaart de energie waarmee bevlogen mensen hun werk doen zoals ontwerpers of artiesten die echt hun roeping hebben gevonden. Maar ook bijvoorbeeld sommige artsen of schrijvers.
Ik ben alleen degene die je op weg kan helpen, iedereen heeft als het ware een opdracht om zijn eigen weg te vinden. Hopelijk heb ik je voldoende aanknopingspunten gegeven om je eigen weg te vinden en je eigen avontuur te laten beginnen zoals het eigenlijk bedoeld is. Besef wel dat Religie vaak wordt misbruikt en in ieder geval nooit als doel behoort te hebben dat mensen elkaar onderling bestrijden.
Succes!
. Dit lijkt pure haat maar ik denk dat als je meer over hem zou weten, dan zou je begrijpen welke rol zijn jeugd, de gevangenis en de bendes in de gevangenis hierin hebben gespeeld. De gevangenis haalt vaak niet het beste in mensen naar boven!